خیلی از اوقات بیماری را به اورژانس می‌آورند که الکل خورده است. بیقرار است. زیاد حرف می‌زند و گاهی آژیته می‌شود. عده‌ای از بیماران علاوه بر الکل دارویی هم مصرف کرده‌اند و یا اینکه الکل ناخالصی دارویی یا الکلی(متانول یا اتیلن گلیکول) داشته است. در این مبحث به بحث در مورد مسمومیت با اتانول(نه دیگر الکل‌ها) می‌پردازیم.

اولین اقدام در بیماری که با مسمومیت با الکل می‎آید برآورد وضعیت هوشیاری، توانایی برقراری راه هوایی مطمئن و سنجش قند خون است. افت هوشیاری یکی از نشانه‌های مصرف الکل است. در زمانی که هوشیاری بیمار شدیدا افت کرده است لازم است که سطح اتانول و دیگر داروهایی که مورد ظن هستند برآورد شود.

استفراغ عاملی برای آسپیراسیون و عوارض ناشی از آن بالاخص در افراد با مسمومیت با اتانول و افت هوشیاری است. از طرفی با مصرف مقادیر بالا سطح هوشیاری و توانایی تنفس موثر در بیمار افت می‌کند. بنابراین مواظب راه‌های هوایی هم باشید.

هیپوگلیسمی یا افت قند می‌تواند بیقراری و یا خواب آلودگی بیمار را توجیه کند. به محض برخورد با بیماری که مشروبات الکلی مصرف کرده است باید قند خون را بر بالین(BS Glucometry) اندازه‌گیری کرد. دادن محلول‌های قندی بسته به وضعیت قند بیمار مفید است. اگر بیمار تحمل خوراکی دارد می‌توان مواد قندی داد. اگر بدلیل استفراغ، عدم تحمل خوراکی، دیورز ناشی از الکل نیاز به سرم تراپی وجود داشت بهتر است محلول مصرفی حاوی دکستروز باشد.

برخلاف تصور عام، سطح اتانول اثری در برخورد اورژانسی با بیمار ندارد. تا زمانی که جواب در اختیار پزشک قرار گیرد زمان طولانی گذشته و فرصت برای اقدامات پایه‌ای از دست رفته است. از طرف دیگر سطح سرمی بسته به شرایط بیمار ارزشی متفاوت دارد. به فرض فردی که سابقه مصرف الکل زیاد دارد، الکل سریعتر از خونش پاک می‌شود تا فرد مسمومی که برای اولین بار یا در دفعات کم مصرف الکل داشته است.

دادن ذغال فعال، تحریک به استفراغ، شستشو و لوله معده کاربردی ندارد. ذغال فعال زمانی نیاز است که علاوه بر مصرف اتانول دارویی دیگر هم مصرف شده باشد که داروی مصرفی اتصالی به ذغال داشته باشد.

زمانی می‌توانیم بیمار را ترخیص کنیم که بدون مشکل بتواند راه برود و توانایی تفکری مناسب و شفافی داشته باشد.