سیر گرمازدگی بسته به پاسخ افراد متفاوت است. گاهی صرفاً اثرات گرما موضعی است(ورم اندام‌ها، ضایعات پوستی و یا گرفتگی عضلات). گاهی سیر بیماری پیشرفت کرده و ترکیبی از علائم غیراختصاصی و گاهی درگیری اعضای خاص بالاخص دستگاه عصبی بروز می‌کند. برای شناخت بهتر حمله گرمازدگی بهتر است اشاره‌ای به خستگی ناشی از گرما بکنیم.

خستگی یا فرسودگی ناشی از گرما: ممکن است در تماس با گرما، تهوع، استفراغ، سردرد و احساس ناخوشی بروز نماید. دمای بدن در این وضعیت افزایش یافته با این حال حداکثر به 40 درجه سانتی‌گراد می‌رسد. بیمار با تغییر وضعیت از حالت خوابیده به نشسته و یا نشسته به ایستاده دچار احساس تاری دید و افت فشار خون می‌شود.

حمله گرمازدگی: زمانی که دمای بدن از 40 درجه می‌گذرد، آسیب اعضا شروع می‌شود. حساس‌ترین جزء بدن به گرما دستگاه عصبی است. رفتارهای عجیب از فرد سر میزند، پرخاشگر و بی قرار می‌شود. توهم بروز می‌کند. افت در سطح هوشیاری بروز کرده و حتی تا حد کما ممکن است هوشیاری افت کند. عدم تعادل و تشنج از دیگر یافته‌هایی است که در فرد گرمازده در این مرحله ممکن است دیده شود. در این مرحله ممکن است با وجود دمای بالای بدن، فرد توانایی تعریق را از دست بدهد.

 

حمله گرمازدگی شدیدترین شکل گرمازدگی است. یک اورژانس واقعی با میزان مرگ و میر 30-80 درصد که اگر درمانی صورت نگیرد در 100 درصد بیماران به مرگ می‌انجامد.

روشی برای تشخیص گرمازدگی در هیچ‌یک از مراحل آن نیست. معاینه در کنار شرحی از بروز علایم در فردی که به تازگی در محیط گرم قرار گرفته و یا مبادرت به انجام فعالیت‌های سنگین ورزشی کرده است، می‌تواند ما را به این اختلال مشکوک کند. اغلب باید بیماری‌های دیگر مولد تب همچون عفونت‌ها را رد کرد.

درمان حمله گرمازدگی از محل بروز اختلال شروع می‌شود. باید در اولین اقدام فرد مبتلا به حمله گرمازدگی را از محیط گرم دور کرده و به محلی دارای وضعیت تهویه مناسب انتقال داد. اگر آمبولانس و یا ماشینی که دارای سیستم خنک کننده(کولر) باشد در دسترس است، باید بیمار را به داخل آن انتقال داد. لباس‌های بیمار را درآورده و آب را بر روی بدن فرد پاشید. 2 روش برای خنک سازی وجود دارد. در روش اول از باد خنک و آب ولرم استفاده می‌شود. در روش دوم از باد گرم و آب خنک استفاده می‌شود. دقت شود که فرد دچار لرز نشود که لرز خود عاملی برای افزایش دمای بدن است.

دقت داشته باشید که دمای بالای بدن در این افراد ناشی از گرمای زیاد است و با تب ناشی از عفونت متفاوت است. بنابراین استامینوفن، آسپیرین و دیگر داروهای کاهنده تب در این بیماران کاربرد نداشته و حتی می‌تواند مضر باشد.

بیماران گرمازده باید به بیمارستان منتقل شوند. اغلب آن‌ها نیازی به بستری طولانی مدت ندارند. عده‌ای که دارای بیماری زمینه‌ای قلبی بوده، هوشیاری مناسبی را علیرغم درمان به دست نمی‌آورند و یا گرما بر اعضای دیگر بدن نیز اثر گذاشته، باید در بخش‌های مراقبت‌های ویژه بستری شوند.