خانواده‌ای همراه با کودک 5 ساله‌ای خود برای تفریح به ویلای خود در شمال ایران رفته‌ بودند. کودک در حیاط ویلا مشغول بازی بوده که با گریه به خانه برمی‌گردد. والدین متوجه می‌شوند که کودکشان چیزی را تف می‌کند. وقتی از او در مورد چیزی که خورده سؤال می‌کنند متوجه می‌شوند که از گیاهی که در کنار خانه روییده خورده است. دهان کودک را می‌شویند. نیمه‎های شب کودک دچار تب و لرز، اسهال و استفراغ می‌شود. کودک را همراه با گیاهی که در دهان کرده به بیمارستان می‌رسانند. بیمار سریعاً به بیمارستان مسمومیت منتقل می‌شود. کم کم هوشیاری کودک کم شده و زرد می‌شود. اسهالش خونی شده و در روز بعد پزشکان متوجه نارسایی کلیه در کودک می‌شوند. علیرغم تمامی درمان‌های انجام شده و دیالیز، متأسفانه کودک در روز سوم مسمومیت دچار تنگی نفس شدید شده و پس از یک نوبت تشنج فوت می‌کند!  گیاهی که کودک خورده بود گیاه کرچک بود:

 

کرچک یک گونه گیاه زراعی یک ساله است که در ایران با نام‌های کرچک، بید انجیر و بزانجیر شناخته می‌شود. میوه آن کپسول خاردار و مدوری است که حاوی سه عدد دانه با پوسته منقوش و مغز سفید است. این گیاه در نقاط مختلف ایران از جمله شمال، یزد، خوزستان و خراسان کاشته می‌شود. گیاه کرچک در واقع عمدتاً برای تهیه روغن آن پرورش داده می‌شود که در پزشکی به عنوان مسهل قوی کاربرد دارد. وقتی دانه‌های آن توسط کودکان و بزرگ‌سالان خورده می‌شود، تا چند روز علایم عمده­ای از مسمومیت نشان نمی‌دهند مگر اینکه دانه‌ها جویده شود که باعث بروز زودرس علایم می‌شود.

به تدریج اندکی فرد اشتهای خود را از دست می­دهد و دچار تهوع، استفراغ و اسهال می‌شود. کم کم فرد دچار استفراغ مداوم، اسهال خونی و در موارد کشنده، زردی می‌شود.

دوز کشنده در اطفال، 5 تا 6 دانه کرچک بوده درحالی‌که در بزرگ‌سالان در حدود 20 دانه است.

درمان:

اگر با فردی روبرو شده‌اید که از دانه‌های گیاه خورده و یا خود گیاه را مصرف کرده است باید به اورژانس رسانده شود. با شستشوی معده و استفاده از ذغال می‌توان سم موجود در معده و رود‌ه‌ها را شست.

درمان اختصاصی برای این مسمومیت نیست. معمولاً علایم(استفراغ، اسهال و ...) درمان شده و بیمار از نظر بروز عوارضی مثل نارسایی کلیه و کبد تحت نظر قرار می‌گیرد. اگر نارسایی کلیه بروز کند لازم است که بیمار را دیالیز کرد.

اگر پس از 6 ساعت از جویدن دانه‌های کرچک علایمی بروز نکرد یا سم کم بوده و یا دفع شده است. در این حالت می‌توان فرد مسموم را مرخص است. البته ترخیص به معنای رفع خطر مسمومیت نیست بلکه خطر کم شده است. به این بیماران توصیه می‌شود که در صورت بروز اسهال خونی و یا  زردی سریعاً به بیمارستان مراجعه کنند.