پسر جوانی را دوستانش به اورژانس آوردند. عنوان می‌کردند که روز گذشته عصبی بوده و امروز در خانه دچار لرزش و پرش در دست و پا شده و یکباره تشنج کرده است. بعد از تشنج هم خوابیده است. در طی این چند روز بیمار آب زیاد میخورده و مرتب به دستشویی می‌رفته است. حدس اول در این بیمار قند خون مختل بود. اما آزمایش آن را رد کرد. درمان‌های اولیه در حال انجام بود که در جیب بیمار داروی لیتیوم پیدا شد.

لیتیوم دارویی است که در تعدادی از بیماری‌های اعصاب و روان کاربرد دارد. این دارو به نام کربنات لیتیوم و به دو شکل ساده و آهسته رهش وجود دارد. اگر فردی نوع ساده دارو را مصرف کند پس از 1 تا 3 ساعت میزان دارو در خونش به حداکثر ممکن می‌رسد. اما اگر از نوع آهسته رهش استفاده کند برای رسیدن به سطح حداکثری نیاز به زمان بیشتر و گاهی تا 12 ساعت می‌باشد. لیتیوم به خوبی از راه خوراکی جذب شده و از طریق کلیه دفع می‌شود. لیتیوم در اعضای متفاوت تجمع می‌یابد که در این بین بیشتر در کلیه و مغز انباشته می‌شود.

لیتیوم با اثر بر کلیه منجر به دفع آب بیش از حد از کلیه‌ها می‌شود. این بیماران دچار افزایش حجم ادرار می‌شوند که بسیاری از مواقع تصور ابتلا به بیماری قند در ذهن پزشک خطور می‌کند. دقت داشته باشید که این اثر لیتیوم ارتباطی با مسمومیت ندارد و حتی افرادی که میزان درمانی مناسبی از دارو را هم مصرف می‌کنند منجر به پرادراری می‌شوند. افراد تحت درمان با لیتیوم باید مواظب از دست دادن آب بدن باشند. به فرض زمانی که دچار اسهال، استفراغ، روزه داری و یا تعریق شدید هستند، آب از دست رفته باعث تجمع لیتیوم در بدن و مسمومیت ناشی از دارو می‌شود.

 در مغز اثر لیتیوم باعث بروز اختلال در راه رفتن، اختلال در کلام، حالت عصبی، پرش اندام‌ها، لرزش، تشنج و حالت کوما می‌شود. معمولا فردی که از مسمومیت نجات می‌یابد عوارض ناشی از لیتیوم بر کلیه و مغزش نیز بهبود می‌یابد هرچند گاهی تعدادی از عوارض مغزی مثل نقصان حافظه ممکن است تا یکسال ادامه یابند. پرادراری ناشی از دارو ممکن است علیرغم قطع دارو برای سالیان سال ادامه داشته باشد.

معمولا افرادی که اقدام به خودکشی با این دارو می‌کنند عمدتا علایمی مانند تهوع، استفراغ و اسهال را در ظرف یکساعت اولیه تجربه می‌کنند در حالی که علایم مغزی و کلیوی با تاخیر بروز می‌کنند.

در  زنان باردار این دارو منجر به عوارض مادرزادی در جنین می‌شود بنابراین ممنوع است. در دوران شیردهی اگر مادر از این دارو استفاده کند دارو وارد شیر شده و باعث شلی و کبودی در شیرخوار می‌شود.

افرادی که تحت درمان با لیتیوم هستند نباید سرخود اقدام به مصرف دارویی دیگر کنند. بسیاری از داروها با این دارو تداخل داشته و میتواند اثر دارو را کاهش داده و یا باعث بروز مسمومیت ناشی از لیتیوم شوند. از این داروها میتوان به داروهای ادرار‌آور و مسکن‎هایی مانند بروفن، مفنامیک اسید، پیروکسیکام اشاره کرد.